◊
Η ανάγκη του ανθρώπου να προσφέρει και να συνδεθεί μέσα από τη Θάλασσα _ Σαν μια μικρή και μόνη ελπίδα ότι θα μεταφέρει το μήνυμα του.
Ένα τρεχαντηράκι
«Ένα τρεχαντηράκι, ένα τρεχαντηράκι ένα τρεχαντηράκι βοριάς το μπόδισε, και μια μελαχρινούλα τζόγια μου αμάν το κληρονόμησε και μια μελαχρινούλα τζόγια μου αμάν το κληρονόμησε.
Θάλασσα μη θυμώνεις, θάλασσα μη θυμώνεις θάλασσα μη θυμώνεις μην κάνεις κύματα, στην π’ αγαπώ τα στέλνω τζόγια μου αμάν τα χαιρετίσματα στην π’ αγαπώ τα στέλνω τζόγια μου αμάν τα χαιρετίσματα.
Έλα να φιληθούμε, έλα να φιληθούμε έλα να φιληθούμε σαν τ’ άγρια πουλιά, που σμίγουν στα κλαράκια τζόγια μου αμάν κι αλλάζουνε φιλιά που σμίγουν στα κλαράκια τζόγια μου αμάν κι αλλάζουνε φιλιά.
Τα δίχτυα θα πουλήσω, τα δίχτυα θα πουλήσω τα δίχτυα θα πουλήσω και τη βαρκούλα μου, κι όλα θα στα χαρίσω τζόγια μου αμάν μελαχρινούλα μου κι όλα θα στα χαρίσω τζόγια μου αμάν μελαχρινούλα μου.
Δε σ’ έχω να δουλεύεις, δε σ’ έχω να δουλεύεις δε σ’ έχω να δουλεύεις να βασανίζεσαι, σ’ έχω να τρως να πίνεις τζόγια μου αμάν και να στολίζεσαι σ’ έχω να τρως να πίνεις τζόγια μου αμάν και να στολίζεσαι.»
•
